Hij droomde van eene tweede kans…

Terwijl de twee matroozen de riemen door ‘t water trocken dwaelden sijn gedagten af. Wat hat hij andersch moeten doen? De golven leken te groot voor de roeijboot, de mist leeck te digt, de roude tussen de ijsbergen onvindbaer. ‘t eijnde van sijn ontdeckinghstoghten leeck niet ver te sijn.

Wasch ‘t de tegenwerkingh geweescht die hij de laetste jaaren gevoelt had? Ondanksch sijn grote successen, off misgien wel juist daerom. Waerom gunden sij hem sijn ontdeckinghen niet? Waerom moest hij elck keer weer bewijzen dat hij de beste was? off lagh ‘t aen sijn bemanningh die hem heden van boort hat geset?

ij hat met sommigen alreedsch jaaren gevaren, sij persoonlijck uijtgekoozen voor desche reijsch maer ‘t leeck niet uijt te maeken. sij hadden hem ende -misgien wel net soo erg- sijn soon ooverboort geset, samen met eene handjevol getrouwen.

Ondanksch de kilte viel hij in slaep. eene van sijn laetste gedagten voor hij in eene droomloze slaep viel wasch eene vraeg… Hoe sou ‘t sijn om eene tweede kansch te krijgen. Opnieuw uijt te varen, de Discoovery de steven te laten wenden, bij St Katherine’sch Pool de Thamesch op te vaaren ende de reijsch nogmaelsch te maeken… maer heden soalsch ‘t hat moeten sijn, sonder verraed, sonder opstand, sonder muijterij ende sonder dit roemloze eijnde in eene grijze waterwoestenij…

Comments are closed.